W metodzie TIG (spawanie elektrodą wolframową w osłonie gazu obojętnego), łuk spawalniczy powstaje między nietopliwą elektrodą wolframową a elementem spawanym. Gaz ochronny jest gazem obojetnym i nie ma wpływu na proces spawalniczy. Zazwyczaj jako gaz ochronny stosowany się argon, który chroni przed utlenieniem nie tylko spoinę, ale i elektrodę.
W metodzie TIG nie jest konieczne stosowanie materiału dodatkowego. Elementy spawane można łączyć przez przetopienie rowka spawalniczego. Jeżeli stosowany jest materiał dodatkowy, jest on wprowadzany do jeziorka w sposób ręczny, a nie za pomocą uchwytu spawalniczego tak jak w metodzie MIG/MAG. Dlatego w spawaniu TIG, uchwyt spawalniczy posiada zupełnie inną konstrukcję niż uchwyt stosowany w metodzie MIG/MAG.
Różne metody spawalnicze TIG obejmują przykładowo spawanie TIG prądem stałym DC TIG, spawanie TIG prądem przemiennym oraz TIG Puls.

Metody spawalnicze TIG są klasyfikowane w zależności od rodzaju prądu spawania, na TIG DC oraz TIG AC. Źródła zasilające TIG mogą być odpowiednie dla obu rodzajów prądu (AC/DC) lub tylko dla prądu stałego DC.

Źródła TIG AC/DC umożliwiają spawanie aluminium.
Jeżeli w metodzie TIG jest stosowana kombinacja prądu stałego oraz przemiennego, wówczas okreslana jest ona jako MIX TIG. Jest ona szczególnie użyteczna metoda w przypadku łączenia ze sobą materiałów o różnych wartościach parametrów wytrzymałościowych.